قلب هستی شکست آنگاه که عظمت فقدان رسول الله را دریافت. غمی بزرگ به بزرگی خودش
رحلت پیامبر (ص)، یعنی خاموشی صدای وحی در گوش تاریخ، و شهادت امام حسن (ع)، یعنی تماشای مظلومیت زیبایی که در میانهی کینه، تنها به نور خدا تکیه داشت. زخمی زمانه بود و صبری چون کوه داشت اما دردش به پهنای دریا بود.
دلهامان شکست و جانمان در سوگ نور هستی می سوزد، امروز خورشید آسمان سوگوار است و سیاه پوش، زمین و زمان بر مصیبت سنگین ما زمینیان غمناک است نور جهان خاموش شد و برترین کون و مکان رخت از دنیا بربست.
«رحلت پیامبر رحمت و مظهر کمالات، حضرت محمد مصطفی (ص) و غریب مدینه امام کریم، حضرت حسن مجتبی (ع) را به همهی پیروان راه حق تسلیت میگوییم.
از درگاه خداوند متعال، دوام ایمان و پایداری در راه حق را مسئلت داریم.»